व्यथा

नका करू माझी कुचेष्टा
नका काढू मोर्चा
नका टाकू मला जातीच्या दलदलीत
न्यायासाठी झगडतेय मी
तो मिळत नाही कोणत्याच न्यायालयात
तुम्ही तरी द्याल का हो न्याय मला
ही नाही माझ्या एकटीचीच व्यथा
वाटले होते
आयुष्य खुप सुंदर आहे
खुप शिकायच होतं
मोठ्या हुद्द्यावर जायचं होत
आता कुठे जगायला शिकले होते.
पण कुठे चुकले मी हेच उमजेना
आता येतोय याच आयुष्याचा किळस
सगळीकडे वावरतायत पिसाळलेले लांडगे
मी तर चालले.....
परत कधीच न येण्यासाठी
पण माझ्या
मायची आणि तायची कोण करील राखण
तुम्ही तरी कराल का माझी शेवटची ईच्छा पुरी नाहीतर पुन्हा एकदा घडेल निर्भया आणि कोपर्डी